บทที่ 10 คนของฉัน
คนของฉัน
ภายในห้องอาหาร มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบา ๆ และกลิ่นอาหารหอมอบอวล มุกดาแอบเงยหน้ามองเพียงชั่วครู่ อัครินทร์นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยท่วงท่านิ่งสงบ ขณะที่ริต้านั่งอยู่ข้าง ๆ คอยพูดคุยเอาใจคุณดารินทร์เป็นระยะ บรรยากาศดูอบอุ่น ราวกับพวกเขารู้จักกันมานาน
“อาหารบ้านคุณแม่อร่อยมากเลยค่ะ” เสียงของริต้าทำลายความเงียบขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม “แล้วถูกปากริต้าเกือบทุกอย่างเลยค่ะ”
ดารินทร์หัวเราะชอบใจ “ถ้าชอบก็มาบ่อย ๆ สิ บ้านนี้ยินดีต้อนรับอยู่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าริต้าขอฝากท้องอีกนะคะ”
“ได้อยู่แล้วจ๊ะ” รอยยิ้มของหญิงสูงวัยกว้างขึ้น เห็นได้ชัดว่าถูกใจคำพูดของสาวสวยไม่น้อย
อัครินทร์ยังคงทานอาหารเงียบ ๆ ไม่ได้ร่วมวงสนทนามากนัก แต่พอวางช้อนลง เขากลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “วันนี้กับข้าวฝีมือป้าวสายอร่อยมากครับ”
ทุกสายตาหันมามองเขาเป็นตาเดียว ชายหนุ่มเหลือบมองป้าสายเล็กน้อย
“ก็ไม่ทุกอย่างหรอกนะ”
“อ้าวเหรอครับ นี่ผมไปนานจนลืมฝีมือป้าไปแล้ว หรือป้าไปสอนสูตรให้คนอื่นหรือเปล่าเนี่ย”
“ไม่หรอก... ต้มกะทิขาไก่ฝีมือของหนูมุกล่ะ ป้าไม่ได้สอนนะ แต่หนู...”
มุกดาที่ก้มหน้าอยู่ชะงักไป หัวใจเต้นแรงเมื่อชื่อถูกเอ่ยถึง
กึก!
เสียงแก้วน้ำวางลงบนโต๊ะอย่างไม่เบาแรง แม้เสียงไม่ดังมาก แต่ทำให้ทั้งห้องเงียบลงทันที แม้แต่ป้าสายที่ยังพูดไม่ทันจบ
“อร่อยก็กินเยอะ ๆ เถอะ” ดารินทร์ที่เพิ่งกระแทกแก้วลง พูดแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะหันไปหาริต้า “ของหวานวันนี้ก็น่าจะถูกปากหนูริต้าเหมือนกันนะ”
ป้าสายเม้มปาก มุกดาเองก็รู้ได้ทันทีว่าคุณผู้หญิงไม่อยากให้ใครพูดอะไรต่อ
แม้บอกตัวเองว่าไม่ควรคิดอะไร แต่หัวใจกลับรู้สึกวูบโหวง เธอไม่ได้ต้องการคำชม แค่อยากให้รู้ว่า อาหารมื้อนี้เธอตั้งใจทำ เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว...
อัครินทร์ขมวดคิ้วนิดหน่อย เขารู้สึกว่าป้าสายกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นแม่เปลี่ยนเรื่อง เขาก็ไม่ได้ติดใจถามต่อ สำหรับเขาแล้ว ใครเป็นคนทำอาหารไม่ใช่เรื่องสำคัญ รสชาติอร่อยต่างหากที่สำคัญ
“อิ่มหรือยัง...” ดารินทร์ถามริต้าต่อ ด้วยน้ำเสียงอย่างอ่อนโยน
“อิ่มแล้วค่ะคุณแม่”
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราออกไปนั่งรับลมข้างนอกกันดีกว่า แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”
“ได้ค่ะ” ริต้ายิ้มหวาน ก่อนหันไปมองอัครินทร์ ชายหนุ่มพยักหน้ารับสั้น ๆ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เป็นคนแรก
ริต้าลุกเดินตามเขาไป ส่วนดารินทร์ยิ้มพอใจกับภาพตรงหน้า ก่อนจะเดินตามหนุ่มสาวออกไป...
ลมยามบ่ายพัดผ่าน กลิ่นดอกแก้วลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหญ้าที่เพิ่งรดน้ำ ศาลาพักผ่อนริมสระถูกจัดเป็นมุมนั่งเล่นประจำของคุณหญิงดารินทร์ อัครินทร์เดินตามแม่ออกมาพร้อมริต้า ทั้งสามคนนั่งลงบนโซฟาหวาย แม่บ้านรีบนำชา กาแฟ และผลไม้มาวาง ก่อนจะถอยออกไป
ดารินทร์ยกชาขึ้นจิบ พลางมองลูกชายที่นั่งเอนหลังด้วยสีหน้านิ่ง ๆ
“อัค...”
เขาเงยหน้าขึ้น “ครับ”
“ลูกนะอายุเยอะแล้วนะ” ดารินทร์เริ่มเข้าเรื่อง สีหน้าจริง
อัครินทร์ที่เตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าเรื่องนี้จะถูดถึงอีก แต่ไม่คิดว่าจะถูกเปิดประเด็นต่อหน้าแขกสาว เขาเพียงยิ้มมุมปาก รู้ดีว่าแม่จะพูดอะไรต่อ
ดารินทร์วางถ้วยชาลง ก่อนหันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
“แม่เองก็ไม่ได้เร่งอะไรนักหรอก... แต่บังเอิญว่าเจอคนที่เหมาะกับลูก” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนหันกลับมาสบตาลูกชาย “ทีนี้ก็เหลือแค่ลูก...ว่าจะว่าอย่างไร”
บรรยากาศเงียบลงทันที ริต้านั่งจิบชาแก้เขิน แม้จะพยายามวางตัวนิ่ง แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากก็ปิดความคาดหวังไว้ไม่มิด
อัครินทร์ถอนหายใจเบา ๆ “ยังไม่รีบครับ ถ้าแม่อยากได้หลาน ไม่เรียกนายไวน์กลับมาแต่งงานล่ะครับ”
ผู้เป็นแม่มองค้อนลูกชาย “นี่แม่กำลังพูดกับลูกอยู่นะ จะไปดึงคนอื่นมาทำไม”
“คนอื่นที่ไหนกันครับ” อัครินทร์ย้อน
“ไวน์อายุยังน้อย” นางให้เหตุผลเพื่อไม่ให้ลูกชายโยนเรื่องนี้ไปให้อีกคน
“เรียนจบมาหลายปี อายุไม่น้อยแล้วนะครับ” เขาแย้งต่อ
“น้อยกว่าลูกไง... การงานก็มั่นคง จะรออะไรอีก” ผู้เป็นแม่เองก็ไม่ยอมเช่นกัน
อัครินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางมองแก้วกาแฟในมือ “เรื่องแบบนี้ มันฝืนกันไม่ได้หรอกครับ” เขาพยายามให้เหตุผลเพื่อรักษา
“แล้วจะรอให้ถึงสี่สิบหรือไง”
“ถ้ายังไม่เจอคนที่ใช่...” เขาหยุดเล็กน้อย “...ผมก็ยังไม่คิดจะแต่ง”
ดารินทร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ “คนที่ใช่ของลูก หน้าตาเป็นยังไง...”
อัครินทร์ยกกาแฟขึ้นจิบ “ผมก็ยังไม่รู้เหมือนกันครับ”
คำตอบนั้นทำให้ดารินทร์ส่ายหน้า “คนเราจะไม่รู้ได้ยังไง”
“ถ้าเจอ... ก็คงรู้เองครับ”
ริต้าแอบมองชายหนุ่ม คำตอบของเขาไม่ได้ปฏิเสธเธอ... แต่ก็ไม่ได้เลือกเธอเช่นกัน หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ซ่อนความผิดหวังไว้ แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องคุย
“คุณแม่คะ”
“คะลูก...”
“บ้านหลังนี้บรรยากาศร่มรื่น น่าอยู่มากเลยนะคะ” ริต้าไล่สายตามองไปรอบ ๆ สวนด้วยแววตาชื่นชม
ดารินทร์หัวเราะอย่างพอใจ
“ถ้าชอบ ก็แวะมาบ่อย ๆ ได้เลยนะ”
“หากคุณแม่ไม่รำคาญ ริต้าก็พร้อมมาบ่อย ๆ ค่ะ”
“จะรำคาญได้ยังไง...” ดารินทร์แตะมือหญิงสาวเบา ๆ พลางยิ้มอย่างเอ็นดู “แม่ยิ่งดีใจเสียอีก”
อัครินทร์ปล่อยให้บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอย่างเงียบ ๆ เขายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ พลางทอดสายตามองสวนเบื้องหน้า อย่างน้อยการที่แม่หันไปสนใจริต้า ก็ทำให้บทสนทนาเรื่องแต่งงานยุติลง...
